A Narrativa Galega dende a Guerra Civil ata 1976

A cultura e a lingua galega sufriron a represión durante a posguerra e a ditadura e, en consecuencia, a nosa literatura desenvolveuse por diferentes e dificultosos camiños. No caso da narrativa, o proceso de recuperación foi lento e traballoso e iniciouse en 1951 con A xente da barreira de Ricardo Carballo Calero.

Ademais, a través da editorial Galaxia publicaron autores como Otero Pedrayo (O señorito da reboraina) e tamén outros autores que seguiron diferentes temáticas, entre eles: Álvaro Cunqueiro, Eduardo Blanco Amor, Neira Vilas ou Ánxel Fole.

Álvaro Cunqueiro e a Mestura de Realidade e Fantasía

A obra narrativa en galego de Cunqueiro abarca tres novelas, entre elas, Merlín e familia, e tres libros de personaxes, entre eles, Xente de aquí e acolá. Cunqueiro presenta un estilo que mestura elementos de diferentes culturas (a materia de Bretaña, as aventuras de Sinbad...) adaptados á cultura galega, creando unha obra literaria que integra maxistralmente a realidade e a fantasía. Así mesmo, nos seus contos retrata a personaxes inventados pero que presentan trazos de persoas coñecidas polo autor. En xeral, o seu estilo caracterízase pola combinación de fantasía e realidade, o humor ou a mestura de planos temporais. En conxunto, a súa obra concédelle o título de «personalidade galega» definida como unha forma peculiar de entender o mundo e as relacións humanas.

Eduardo Blanco Amor e a Vida Proletaria

Pola súa parte, Blanco Amor publica A esmorga, Os biosbardos e Xente ao lonxe, un conxunto de obras nas que describe a vida proletaria na cidade de Auria. Por unha banda, a primeira céntrase na declaración xudicial do protagonista, Cibrán, unha vítima da sociedade. Por outra, Xente ao lonxe céntrase no desenvolvemento da loita obreira a través dunha familia proletaria. Ademais, nesta última vanse intercalando historias no relato principal e a linguaxe convértese nun elemento caracterizador dos personaxes.

Neira Vilas e o Mundo da Aldea

O terceiro autor destacado é Neira Vilas, que presenta características na súa obra propias da narrativa popular. Ademais, o seu estilo é máis tradicional e a súa obra retrata o mundo da aldea dende diferentes puntos de vista; neste sentido, destaca Memorias dun neno labrego.

Ánxel Fole e o Relato Oral

Compre mencionar tamén a Ánxel Fole, autor de contos como Á lus do candil, nos que retrata, coas técnicas narrativas do relato oral, o mundo da montaña luguesa (O Courel, O Incio) envolto en historias de fantasía e misterio.

A Nova Narrativa Galega

Por último, na década dos sesenta aparece unha nova xeración no ámbito cultural formada por mozos universitarios que integrarán o grupo «Nova narrativa galega». De igual xeito, os seus intereses literarios móvense arredor do nouveau roman francés e reciben a influencia de autores como Kafka, Joyce ou Faulkner. Como resultado, levan a cabo unha renovación formal e temática, e os autores máis destacados desta xeración son Xosé Luís Méndez Ferrín, autor de Arrabaldo do norte, e Carlos Casares, autor de Vento ferido. Estes últimos, xunto con personalidades como Mª Xosé Queizán ou Xoana Torres, serán os renovadores do xénero narrativo en galego, situándoo ao nivel europeo.

Conclusión

Como conclusión, poderiamos sinalar que a etapa da posguerra foi moi dura para a literatura galega, que se desenvolveu con moitas dificultades e en condicións de persecución e clandestinidade. Por iso precisamente, todos estes autores son merecedores dun gran recoñecemento, xa que puxeron a súa obra e a súa vida ao servizo da nosa literatura.